Sławni pochowani na Cmentarzu
Historia

 

Witold Chromiński

Witold Chromiński (ur. 12 grudnia 1913 roku w Krakowie, zm. 28 września 1977) – fotograf, członek Związku Polskich Artystów Fotografików, pisarz i podróżnik.

 

W roku 1937 ukończył Wydział Budowy Okrętów na Politechnice Gdańskiej. W czasie okupacji pracował początkowo w kopalniach rudy żelaza, później w cukrowniach Chodorów i Łubna. Po wyzwoleniu został dyrektorem cukrowni Racibórz, a w roku 1949 zastępcą dyrektora Stoczni Szczecińskiej.

Należał do pionierów szczecińskiej telewizji. Był jednym z pierwszych operatorów filmowych Doświadczalnego Ośrodka Telewizyjnego[2]. Jego zdjęcie portu szczecińskiego przez wiele lat stanowiło czołówkę szczecińskiego programu TV. Był autorem zdjęć do pierwszego filmu artystycznego w reżyserii Jana Maciejowskiego[3] z udziałem aktorów Michała Romana i Krystyny Jarmułówny, zrealizowanego do wierszy Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (1961). Był autorem filmu dokumentalnego o szczecińskim wybrzeżu "Słoneczne wybrzeże". Tworzył również filmy naukowe m.in. dla Politechniki Gdańskiej, Pomorskiej Akademii Medycznej.W 1952 roku został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików i do 1964 roku był jedynym w Szczecinie członkiem tego stowarzyszenia. Wystawy fotograficzne urządzał w salach wystawowych Szczecina, Warszawy, Poznania jak również w Sydney, Nagoya i Kashima w Japonii. Był uhonorowany międzynarodowymi nagrodami za prace fotograficzne. Eksponował swe prace w Szwecji, a do Szczecina zapraszał członków grup twórczych „Camus” i „Gavle”, organizując im wystawy. Jego bogate archiwum zawiera nie tylko dokumentację zniszczeń i odbudowy Szczecina – m.in. dokumentacja zniszczeń i odbudowy Zamku Szczecińskiego, ale również portrety artystów i aktorów teatrów szczecińskich, jednak przede wszystkim wspaniałe zdjęcia marynistyczne. Część jego prac zakupiło Muzeum Narodowe we Wrocławiu, reszta znajduje się w posiadaniu rodziny w Krakowie.

Zmarł nagle w domu 28 września 1977 roku. Spoczął na cmentarzu szczecińskim (kw.64B-8-9).

 

 


Jaworski Kazimierz "Kuba"Kazimierz „Kuba” Jaworski rozpoczął swoją przygodę z żeglarstwem w 1939 roku na jeziorze Głęboczek. W czasie okupacji rodzina została wysiedlona do Krakowa. Po wojnie pierwsze stopnie żeglarskie zdobywa w Gdyni, a następnie działa w krakowskim Jachtklubie „Szkwał”. Startuje wtedy w regatach w klasach „N”, „H” oraz Finn. Organizował Krakowski Okręgowy Związek Żeglarski, w którym był pierwszym prezesem, a później wieloletnim sekretarzem. W latach 60. rozpoczyna pracę w biurze konstrukcyjnym szczecińskiej stoczni jachtowej. W 1961 roku uzyskał patent jachtowego kapitana żeglugi wielkiej. Startował w regatach na Folkboatach, a w 1969 i 1970 zdobył Mistrzostwo Polski na ENIFIE.

Na jachcie Spanielek w 1977 roku w regatach Mini-Transat zajmuje 2 miejsce. Jego jacht Spaniel II był najszybszym jachtem jednokadłubowym na trasie regat OSTAR'80.Był także mistrzem w klasie IOR II na Ogarze (lata 70), a w 1975 zdobył Mistrzostwo Polski w klasie IOR I na jachcie Spaniel. W 1976 roku, zajmuje 3 miejsce w generalnej klasyfikacji w transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy, a w klasie Jester drugie. Po tych regatach został zaproszony jako gość honorowy obchodów 200-lecia Stanów Zjednoczonych i otrzymał tytuł honorowego obywatela Chicago.

Z czynnego sportu wycofał się w latach 80., po niezrozumiałej decyzji sprzedaży jachtu Spaniel II przez Polski Związek Żeglarski.

Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 48d).

Za swoje osiągnięcia został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia PolskiJest współkonstruktorem jachtu Polonez.

Dwukrotnie otrzymał nagrodę Rejs Roku - Srebrny Sekstant (1976 i 1977).

 

Hermann HakenHermann Haken (ur. 5 maja 1828, Koszalin, zm. 16 lipca 1916, Berlin) – prawnik z wykształcenia (absolwent Uniwersytetu Greifswaldzkiego) w latach 1867-1877 burmistrz Kołobrzegu, zapoczątkował i rozwinął działalność kołobrzeskiego uzdrowiska, w roku 1877 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela miasta.

Od 1 stycznia 1878 do 31 marca 1907 nadburmistrz Szczecina – przeprowadził kompleksową przebudowę układu urbanistycznego miasta, m.in. w szerszym zakresie wprowadził do układu komunikacyjnego ronda.

Był także inicjatorem budowy biblioteki publicznej, Cmentarza Centralnego, dokonał przebudowy i zagospodarowania szczecińskich Hakenterrasse – dzisiejszych Wałów Chrobrego. Za jego kadencji rozwijały się dzielnice Szczecina: Pomorzany, Niebuszewo, Łękno, Drzetowo. Do miasta przyłączono Grabowo.

Honorowy obywatel miasta Szczecina (tytuł został nadany 31 marca 1907 roku).W uznaniu zasług nazwano jego imieniem rondo w Szczecinie.Po przejściu na emeryturę osiedlił się w Berlinie-Wilmersdorf i tam zmarł 16 lipca 1916. Pochowany został 20 lipca na szczecińskim Cmentarzu Centralnym.

 

Piotr ZarembaPiotr Zaremba (ur. 10 czerwca 1910 w Heidelbergu, zm. 8 października 1993 w Szczecinie) – polski urbanista, działacz samorządowy; pierwszy polski prezydent Szczecina w latach 1945–1950.

W 1934 ukończył Wydział Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. We wrześniu 1939 pełnił funkcję zastępcy komendanta obrony przeciwlotniczej w Poznaniu.

Profesor Politechniki Wrocławskiej a następnie Politechniki Szczecińskiej, dziekan Wydziału Architektury i Budownictwa Politechniki Szczecińskiej (1960-1962), rektor Politechniki Szczecińskiej (1962–1965); w 1967 został członkiem-korespondentem, a w 1976 członkiem rzeczywistym PAN.

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej.

Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 31b).

15 listopada 1989 Politechnika Poznańska przyznała mu tytuł doktora honoris causa.Autor wielu publikacji o urbanistyce oraz historii Szczecina.Imię Piotra Zaremby nosi wybudowana w latach 1978–1996 Trasa Zamkowa w Szczecinie.

Stanisława EngelównaStanisława Angel-Engelówna (ur. 23 kwietnia 1908 w Warszawie, zm. 7 sierpnia 1958 w Szczecinie) - polska aktorka.
Początkowo uczyła w szkole by w 1935 roku zdać eksternistycznie egzamin Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie. Zadebiutowała w "Dożywociu" Aleksandra Fredry w Teatrze Narodowym gdzie występowała od 1935 do 1938, zaś sezon 1938-39 spędziła w Miejskim Teatrze w Łodzi. W tym też czasie zagrała w kilku filmach. Najbardziej znane filmy, w których wystąpiła to Wrzos (1938) i Serce matki (1938).
Role te dały szansę aktorce w pełni ukazać jej możliwości ekspresyjne. Wybuch wojny przerwał dobrze zapowiadającą się aktorkę o zacięciu dramatycznym.

Po wojnie najpierw występowała w warszawskich teatrach by w 1949 przenieść się do Szczecina i tam występować w Teatrze Dramatycznym. Zagrała m.in. Księżniczkę Eboli w "Don Carlosie" Schillera, Panią Warren w "Profesji pani Warren" Shawa, Elwirę w "Świętoszku" Moliera, Lady Milford w "Intrydze i miłości" Schillera, Agafię w "Ożenku" Gogola.

W 1956 r. otrzymała Nagrodę Miasta Szczecina za całokształt działalności artystycznej.